Wetenschappelijk onderbouwd gezondheidsbeleid: eerste Latijns-Amerikaans forum over zoetstoffen

Uitleg: De hoeveelheid calorieën die je bespaart in vergelijking met 1 potje magere vruchtenyoghurt is 64 kcal, goed voor een caloriebesparing van 57% oftewel 2,7 suikerklontjes. Eiwitten, melksuiker (lactose) en de in fruit van nature aanwezige suikers zorgen voor de overblijvende calorieën.

Uitleg: De Europese wetgeving verplicht de producenten om op voorverpakte levensmiddelen het totale suikergehalte te vermelden. Dat wil zeggen het gehalte aan toegevoegde suikers en van nature aanwezige suikers.

Uitleg: Zoetstof op basis van stevia bevat steviolglycosiden, die uit de steviaplant worden gewonnen en vervolgens gezuiverd. Deze zoetstof komt dus niet als dusdanig voor in de natuur, maar is wel degelijk van natuurlijke oorsprong.

Uitleg: Umami staat voor de smaak van natriumglutamaat. Dat is terug te vinden in sojasaus, bouillon, bepaalde kaassoorten … (en helpt ons om eiwitbronnen op te sporen). Monosodiumglutamaat versterkt vooral de smaak van eiwitrijke levensmiddelen.

Uitleg: Fenylketonurie (PKU) is een aandoening waarbij fenylalanine niet wordt afgebroken, een aminozuur dat in eiwitten en tal van voedingsmiddelen zit, waaronder aspartaam. Personen die lijden aan PKU, moeten een streng dieet volgen om fenylalanine zo veel mogelijk te vermijden. Het etiket van producten die aspartaam bevatten, moet dan ook vermelden dat het een bron van fenylalanine is.

Uitleg: Met 9 kcal per gram bevatten vetstoffen het meeste calorieën. Daarna volgen alcohol (7 kcal/g), eiwitten en suiker (elk 4 kcal/g).

Uitleg: Als je suiker in een cake wilt vervangen, dan moet je de massa ervan vervangen. Hiervoor heb je een extensieve zoetstof nodig, zoals sorbitol of een andere polyol. Laagcalorische zoetstoffen (zoals aspartaam of sucralose) kunnen dit effect niet op hun eentje evenaren. Daarom zijn er wel ‘poeders’ verkrijgbaar waarbij ze gecombineerd worden met bijvoorbeeld een polyol. Zo’n mix is wel geschikt om te bakken.

Uitleg: Het is een aminozuur, dat wil zeggen een bestanddeel van eiwitten dat na vertering wordt gebruikt voor de aanmaak van onze eigen eiwitten.

Uitleg: Dit klopt misschien wel voor dranken, waarvan het caloriegehalte praktisch tot nul wordt herleid voor de light- en zeroversies, maar het is beslist geen algemene regel. Zo kunnen voedingswaren als gebak of chocolade met zoetstoffen even calorierijk zijn als hun gesuikerde tegenhanger, wat te verklaren valt door het hoge gehalte aan vetstoffen.